Monika Kozłowska

Witajcie! Wczoraj wróciłam z wakacji w Turcji i zabieram się ostro za robotę, czas postawić tego bloga na nogi. Fotorelacje z wakacji już niebawem a tymczasem zabieram was w ostatnią i tym razem bardzo krótką podróż po Anglii a dokładnie po Roberts Park w Shipley.

miasto położone w hrabstwie West Yorkshire nad rzeką Aire i Kanałem Leeds-Liverpool ,około 3 mile od centrum Bradford.
Jedną z głównych atrakcji miasta jest czternasto hektarowy Roberts Park otwarty 25 lipca 1871 roku, a od grudnia 2001 roku należy do Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Warto wybrać  się do parku w słoneczny dzień,podziwiać bogatą faunę i florę, a również wziąć udział w ciekawych atrakcjach jakie nam oferują, jak np: rejs barką po rzece za jedyne 4 funty, branie udziału w różnych koncertach, grach zespołowych typu baseball, zwiedzanie muzeum czy np. spożywanie wina na środku ogromnego trawnika i to bez żadnych konsekwencji prawnych. W pobliżu parku znajduje się dworzec kolejowy z którego możemy udać się do Manchesteru bądź na północy zachód do Leeds, równie dobrze możemy pokonać tą sama trasę na rowerze, tylko że w o wiele dłuższym czasie. Gdy zgłodniejemy to możemy zawitać do restauracji The Boathouse Inn, co prawda nie miałam okazji tam nic spożywać ale widząc ogrom ludzi siedzących w restauracji jak również po za nią wnioskuję, że jedzenie musi być dobre.

Lada dzień spodziewajcie się nowego postu z Turcji :) Miłego wieczoru kochani.

Old Trafford jest dzielnicą Manchesteru, w której położony jest stadion piłkarski Manchesteru United.  
Salford miasto w dystrykcie metropolitalnym City of Salford w Wielkiej Brytanii, w Anglii, w hrabstwie metropolitalnym Greater Manchester, nad rzeką Irwell  i Kanałem Manchesterskim.
Warto wybrać się na nocny spacer po tej dzielnicy bowiem zachwyca swoją nowoczesną architekturą i świetną grą świateł. Aby udać się na drugą stronę kanału Manchester Ship
musimy przejść przez jeden z dwóch zwodzonych mostów:
Salford Quays Millennium Footbridge  most zwodzony ma 195 metrów długości i podnosi się na wysokość 18 metrów w niecałe 3 minuty.
Media City Footbridge most obrotowy mierzący 83 metry długości i ważący 450 ton.
Po przejściu przez mosty udajemy się na ogromny plac z bilbordami, kawiarenkami gdzie swoją główna kwaterę ma BBC. Stamtąd udajemy się pod stadion Manchester United robimy parę zdjęć i uciekamy do domu bo zaczyna padać.
Następnego dnia pogoda nie pozwala nam na wyjście do miasta więc wybieramy się do Trafford Center, drugiego co do wielkości centrum handlowego w Wielkiej Brytanii. Jest to cztero piętrowy budynek o wielkości 207,000 metrów kwadratowych i zawierającym 11,500 miejsc parkingowych. Nie przyjechaliśmy tam na zakupy, które zapewne sprawiły by mi wiele radości i zajęły by nam cały dzień, tylko na szybkie zwiedzanie. Będąc w Trafford Center nie można nie wejść do dzielnicy Nowego Orleanu i nie zobaczyć ogromnych marmurowych schodów, które poprowadzą nas na Titanica. Następnie możemy odwiedzić Chińską dzielnicę, zasmakować chińskich potraw, a potem wybrać się na zakupy albo tak jak w moim przypadku wrócić do domu na obiad :)

To tyle na dzisiaj idę się pakować na długo wyczekiwane wakacje w Turcji. Do zobaczenia za tydzień :)

Hej ! Tak jak wczoraj napisałam, dzisiaj zabieram was na spacer po centrum Manchesteru.
Przybliżę wam trochę historię Manchesteru. 
Miasto w Wielkiej Brytanii w hrabstwie metropolitalnym Greater Manchester, położone u podnóża Gór Penińskich, które mijamy jadąc z Bradford do Manchesteru najwyżej położoną autostradą M62 ( w dodatku cztero pasmową ) w Anglii . Góry obrośnięte są wrzosami i piękna zielona trawa. To co mi się najbardziej podobała jadąc do Manchesteru to, to że przez całą drogę nie minęłam żadnej obnażonej Pani, ani żadnych grzybiarzy i starych babci sprzedających wrzosy. 
Do Manchesteru dotarłam w godzinach po południowych, zjadłam obiad a potem wyruszyłam z ekipą na zwiedzanie centrum. W ciągu kilku godzin zwiedzania przeszłam chyba po dziesięciu  mostach, zobaczyłam najwyższy budynek w mieście(168,87 metrów) a także w całej Anglii, którym jest Beetham Tower. Pierwsze 23 pietra budynku zajmuje Hotel Hilton, a kolejne 24 pietra zajmują apartamenty mieszkalne. Kilka z nich zostało wykupionych przez graczy Manchesteru United.
Odwiedziłam angielską budkę telefoniczną, no bo w końcu będąc w Anglii nie wypadało nie zrobić sobie z nią lub w niej zdjęcia. W budce panował niesamowity smród, nigdy więcej do niej nie zawitam, nawet jak zgubię telefon albo sama się zgubię, a tylko ona będzie w stanie uratować mi życie! Nikomu nie polecam wchodzenia do niej! Odwiedziłam ekskluzywną ulicę na której znajdowały się sklepy światowych projektantów gdzie skarpetki kosztowały 200 funtów, po drodze minęłam strajkujących Żydów, nie wiem czemu strajkowali, polityka nie jest moją mocna stroną, widocznie mieli jakiś poważny powód. 
Następnie przeszłam koło piętnastowiecznej Katedry która jest niewątpliwą atrakcją dla wszystkich miłośników sztuki gotyckiej, kilka metrów dalej natrafiłam na najstarszy pub w mieście Old Wellington Inn and Restaurant.
Wybudowany został w 1522 roku. Ulokowany jest w samym centrum Manchesteru. W 1996 roku ucierpiał  podczas ataku terrorystycznego. Kilka miesięcy po tym incydencie został zrekonstruowany. Zarówno w Pubie jak i po za nim panował niesamowity ale przyjemny dla uszu gwar. Podczas weekendu chyba trzeba pójść do niego z samego rana aby zarezerwować sobie miejsce, bo w godzinach po południowych nie ma co liczyć na wolny stolik. 
Spacerkiem zmierzałam w kierunku diabelskiego młyna coś w rodzaju London Eye tylko, że było nieco mniejsze od oryginału i ulokowane w Manchesterze, więc śmiało można powiedzieć, że nazywa się to Manchester Eye, po drodze minęłam pomnik Królowej Wiktorii, wspaniałego perkusistę grającego charytatywnie dla niepełnosprawnych oraz gotycki ratusz z powiewającą na wietrze flagą homoseksualistów. Wycieczka w 100 % była bardzo udana :)

To tyle na dzisiaj:) Jutro czeka was wycieczka po Old Trafford.

Przed wami kolejna porcja zdjęć z Whitby. Na zdjęciach ukazane są ruiny kościoła benedyktyńskiego o którym pisałam w poprzednim pośćie oraz cmentarz, o którym też już wspominałam. Oprócz tego możecie podziwiać drzwi różnych rozmiarów i rożnych kolorów, panoramę miasteczka zrobioną z klifu oraz ogromny krater znajdujący się w  North York Moors National Park. 
Hole of Horcum jest to ogromny krater o średnicy 1,6 km i głębokości około 180 metrów porośnięty wrzosami i paprociami, miejscami lasami.
Nieco inną wersję powstania krateru mają geolodzy, według nich Hole of Horcum powstało na skutek erozyjnej działalności wody. Turyści mają jeszcze inną wersje wydarzeń, według nich krater powstał na skutek zderzenia się ogromnego meteorytu z powierzchnią ziemi. Gdzie teraz dociekać prawdy? 

Wybierając się na wycieczkę do Whitby, warto pomyśleć o jakimś jedzeniu, albo bierzemy prowiant z domu albo wybieramy się na obiad do restauracji. Bardzo dobra opinia cieszy się restauracja ,, The Magpie Cafe" nie miałam okazji tam jeść, ale widziałam, że kolejki tam były ogromne, więc chyba warto. Około 100 metrów dalej znajduje się restauracja ,,Quayside'' która serwuje przepyszne fish and chips. Zamawiając porcje dziecięca czyli połowę normalnej porcji gwarantuję, że porządnie się najecie. Po obiedzie czas wybrać się na krótki spacer po Bridget Street skąd możemy podziwiać port a następnie możemy przejść się uroczą uliczką Church Street, na której na samym końcu znajduję się malutka lodziarnia ,,Caedmon's Rest Cabin" w której podają najpyszniejsze śmietankowo cytrynowe lody mmm.... gorąco polecam !

 Urokliwe nadmorskie miasteczko w Wielkiej Brytani położone w hrabstwie North Yorkshire nad Morzem Północnym przy ujściu rzeki Esk, zamieszkiwane przez 13 594 osób.
 Z Bradford do Whitby podróż przy dobrych wiatrach zajmie nam ponad godzinę, najlepiej wyjechać z samego rana kiedy jeszcze nie ma dużego ruchu na drodze, aczkolwiek w słoneczne dni może być rożnie. Droga do Whitby prowadzi przez pola, wioski oraz najpiękniejszą jaką w życiu widziałam krętą drogę pomiędzy hektarami wrzosowisk, które we wrześniu zaczną zachwycać swoim wyglądem.
Samochód najlepiej postawić na ogromnym parkingu sąsiadującym z Whitby Abbey. Za trzy godziny postoju zapłacimy tam 2 funty.
 Miasteczko dzieli na dwie części rzeka Esk.
 Jedna strona to ciasne, brukowe uliczki z pastelowymi wystawami w sklepach, lodziarnie oraz cukiernie skupiające się wokół portu i przystani rybackich.
 Druga strona to West Cliff na którego szczycie stoją ruiny Klasztoru Benedyktyńskiego, malutki kościółek St Mary's Church oraz stary cmentarz ,który robi oszołamiające wrażenie. Na klif możemy wspiąć się po 199 schodkach, jest to trochę meczące ale uważam że warto tam wejść aby podziwiać panoramę miasteczka, widoki zapierają dech w piersiach. Zalecam zabranie ze sobą kocyka i czegoś na ząb, bo uwierzcie mi: nie będziecie chcieli stamtąd schodzić.
 Miasto zawdzięcza swoja sławę Bramowi Stokerowi, który właśnie tam napisał słynną na całym świecie powieść o wampirze pt. ,,Dracula" (miasto stało się sceną niektórych wydarzeń powieści) dzięki czemu miasto odwiedza wielu turystów nie tylko latem ale również pod koniec października, kiedy zbliża się Halloween. Turyści przebierają się w czarne szaty, obwieszają srebrnymi łańcuchami, zakładają sztuczne kły i wyruszają na nocną procesję na cmentarz na West Cliff na którym według książki Dracula miał zaatakować swoją pierwszą ofiarę Minę.
Dracula nieco przyćmił swoją sławą urodzonego i mieszkającego tu i myślę że dobrze wam znanego Kapitana  James'a Cook'a, którego pomnik możemy zobaczyć w drodze na molo.
 W Whitby spędziłam niewiele czasu, wszystko przez korki na drogach, przez co nie udało mi się zajrzeć do każdej uliczki, ale mam nadzieje, że jeszcze tam wrócę.